الان قبل از شروع به نوشتن، دو تا پست آخرمو خوندم و یه چیز عجیبی که فهمیدم اینکه دیگه خبری از آخرین پست سال و اولین پست سال جدید نیست... و من کلا یادم رفته بود که این کارو میکردم...
نه ماه از آخرین پست من میگذره... و چی شد که من امروز تصمیم گرفتم بنویسم؟ راستش فکر میکنم حال بدم... یکی دو روز یا شاید بیشتره که حس کلافگی و خودخوری و غر زدن به خودم داره اذیتم میکنه و داشتم فکر میکردم همه چی رو روی کاغذ بیارم تا فکرم منظم تر بشه اما یهو با خودم گفتم اینجا ثبتش کنم شاید بعدا خوندنش خالی از لطف نباشه...
البته میدونم یه قسمت از این حس بد و مود 1 بخاطر پریودیم هست... همیشه وقتی اینطوری میشم شروع میکنم به مرتب کردن خونه و تمیز کردنش و معمولا بعدش حالم بهتر میشه... امروزم همین کارو کردم اما تاثیر چندانی نداشت... حتی ورزش هم کردم بازم فایده نداشت...
اگه بخوام از حال و روزم و کارایی که این روزا میکنم بنویسم، باید بگم که جریان ورزش رو همچنان دارم ادامه میدم با اینکه حدود سه هفته هست باشگاه نرفتم اما کار در جریانه و چند وقتی هست که شاگرد خصوصی دارم و این خیلی به اعتمادبنفسم کمک کرده ... تغییراتی که توی شاگردم میبینم و ذوق و رضایتش از 1 رفتن قدرت بدنیش و چایین اومدن وزنش بهم کلی حس خوب و انگیزه میده... از طرفی دوره اصلیی که باید بگذرونم ثبت نام شده و بزودی برگزار میشه اما من چون یکی از مدرکام هنوز صادر نشده نتونستم این دوره رو ثبت نام کنم و فقط میتونم امیدوار باشم که تا آخر سال بازم این دوره اصلی برگزار شه و مدرکمم تا قبل از اون اومده باشه...
موضوع دیگه که باید دربارش بنویسم همون عنوان پست قبلیمه و حس خوب و کسی که باعثش شده بود... خب هنوزم اون آدم هست و حس خوبش هم هست اما طبیعیه که کمتر از روزای اول باشه و یکم اون ذوق و شوق اولیه خوابیده باشه... نمیتونم بگم همه چیز ایده آله برام اما میتونم بگم خوبه... خب ایده آل که وجود نداره. اما نمیخوام خودمم گول بزنم و بگم خوبه... اگه واقعا خوب نباشه و اذیتش بیشتر از خوبیش باشه باید تموم شه...تا اینجاش برام دلگرمی و مشوق خوبی بوده و بودنش برام خوشحال کننده تر از نبودنشه صادقانه...
اگه بخوام توصیفش کنم، پر از ذوق زندگیه و نگاهش رو به آیندست... میفهمم که تلاش میکنه تو رابطه حداقل موقع جدی صحبت کردن انعطاف داشته باشه و منطقی عمل کنه و منو درک کنه و احترام نگه داره... تا حد توانش هرجور بتونه بهم کمک میکنه و خیلی از بچه بازیای دیگران رو نداره... برای ابراز علاقه روشای خاص خودش رو داره که من این روشها رو خیلی دوست دارم... تنها چیزیش که گاهی اذیتم میکنه اینه که بعضی از کارهایی رو که قراره بکنه هی به تعویق میندازه.. اونم نه کاری که من ازش خواستم، کاری که خودش خیلی خودجوش قول انجامش رو میده ... نمیدونم این موضوع چقدر میتونه برای دیگران آزاردهنده باشه اما گاهی وقتا رو مخم میره... شایدم ایراد از منه که زیاد از حد رو حرفا حساب باز میکنم...
اما چند وقت پیش خودم کشف کردم که چرا این مورد اینجوری رو مخم رفته... من دقیقا پدری داشتم که تو بچگی بهم قولایی میداد و بهشون عمل نمیکرد... اگه یکم روانشناسی بلد باشی میفهمی که این کار تو بچگی چقدر میتونه به اعتماد یه بچه آسیب بزنه و اونو نسبت به همه بی اعتماد کنه... از طرفی میتونه یه تله بشه که منو هل بده سمت رابطه با آدمای این مدلی... از طرفی هم میتونه همون چیزی بشه که من روش حساسم و باعث بهم خوردن یه رابطه بشه... فعلا دارم به این موضوع فکر میکنم و اگه از یه حدی بیشتر اذیتم کرد حتما دربارش باهاش صحبت میکنم...
اینم اضافه کنم تو این مدتی که ننوشتم یه مهارت به مهارتام اضافه کردم و یه کار جدید یاد گرفتم که بهش علاقه داشتم اما با اینکه هزینه زیادی بابتش پرداخت کردم هنوز نتونستم درآمدی ازش داشته باشم... یعنی خیلی کم داشتم. گاهی هم فکر میکنم اصلا لازم نبود سمتش برم و وقت و پول الکی صرفش کردم. اینجور فکرا البته تو همین روزا که مودم پایینه میاد سراغم...
مثل فکرای منفی دیگه ای که این روزا تو سرمه... همون خودخوری هایی که گفتم منو از خودم کلافه میکنه... یه چیز دیگه که خیلی رفته رو مخم اینکه که شاید بهتر بود بجای اینهمه وقت صرف کردن واسه کارای دیگه و هدر دادن وقت، بهتر بود نقاشی رو منطم تر ادامه میدادم و میرفتم سمت بلاگری نقاشی... شاید اگه اونو سفتتر چسبیده بودم الان خیلی جلوتر بودم... باز از اون طرف میگم الان بخوام شروع کنم ممکنه تا ماه دیگه دوباره اوضاع اینترنت و اینستا اینا مثل پارسال بشه و بد جور میخوره تو پر آدم... مگه اینکه بشه بستر دیگه ای هم کنارش داشت...
خلاصه این روزا تبدیل به یه آدم کاهل و اهمال کاری شدم که برای همه تنبلیاش یه بهونه هم داره و از بیرون اگه خودمو ببینم این آدم برام غیرقابل تحمله... اما الان دارم با خودم فکر میکنم که بهتره با خودم مهربونتر باشم و در هر صورت خودمو دوست بدارم :) همه آدما روزای خوب و بد دارن و تنها کسی که همیشه با منه خودمم. پس فقط خودم میتونم بی کلک هوای خودمو داشته باشم نه؟
خوب شد که نوشتم. الان حالم بهتره
خدایا شکرت ♥
برچسب:
نویسنده: مهسا اسدی